و انسانيّت او را « 1 » بديوان نشاند ، و باتّفاق انگشت خلق بدندان « 2 » ماند ، يكى بتعجّب : « يا لَيْتَ « 3 » قَوْمِي يَعْلَمُونَ بِما غَفَرَ لِي رَبِّي وَ جَعَلَنِي مِنَ الْمُكْرَمِينَ » « - 1 » 358 مىخواند « 4 » ، ديگرى بطعنه « 5 » مىگفت : « نعمة اللّه لا تعاب ، و لكن * ربّما استقبحت على أقوام « 6 » » 359 اين از راه استبعاد : « أراك الحمى ! قل لى بأىّ وسيلة * توسّلت ، حتّى قبّلتك ثغورها ؟ ! » 360 إنشاد « 7 » مىكرد ، و آن از روى استنكاف : « أرى النّاس مخسوفا بهم ، غير أنّهم * على الأرض لم تقلب « 8 » عليهم صعيدها 361

--> ( 1 ) مى ، هت : انسانيّت را ( 2 ) سى : بر دندان ، مى : در دندان ( 3 ) سى : بتعجب مىگفت يا ليت ( 4 ) سى : المكرمين ديگرى بطعنه مىخواند ( 5 ) مى : بطعنه نعمة اللّه ( 6 ) متن مطابقست با : سى ، باقى نسخ : على الاقوام أراك الحمى ( 7 ) كر : انشاء ( 8 ) ظ : يقلب ، مگر اينكه بگوييم : « صعيد » از « ها » كه به « أرض » راجعست ، كسب تأنيث كرده است . ( - 1 ) قرآن كريم : 36 / 26 و 27